Leden Schrijven
Mijn eigen Hulp Hond - Alexandra Sluiter
Voorstellen Susan Rekveld - ParAgility World Cup
Een Hond als Toverbal - Annemarie van Zon
Afscheid van Max - Michiel van den Berg
MIJN EIGEN HULPHOND
Het ras Nova Scotia Duck Tolling Retriever is in eerste instantie naar Nederland gehaald om te kijken of ze geschikt waren als hulphond. Met name voor de chronisch pijnpatienten, aangezien daar de Goldens en Labradors wat te grof en zwaar voor waren. Uiteindelijk zijn ze niet echt doorgebroken als hulphond. Mijn Toller Merah echter kan best al veel wat een hulphond zou moeten kunnen. Haar favoriete bezigheid is alles oprapen wat ik laat vallen of liggen. Hierdoor wordt klussen en in de tuin werken soms onnodig vertraagd. Na een plantje in de tuin te hebben gezet en het schepje naast mij gelegd, wil ik het pakken voor het volgende plantje, blijkt er een Toller mee in de bek naast me te zitten. Ook met gereedschap doet ze hetzelfde zodat je verplicht wordt alles op een tafel of iets dergelijks te zetten. Als we monteurs over de vloer hebben, worden zij meteen geïnstrueerd over het omgaan met hun gereedschap. Helaas vinden ze het meestal erg leuk als Merah hun gereedschap "aangeeft" zodat dit steeds beloond wordt. Vaak zit Merah een poosje naast me en voel ik dat er iets met haar is zonder dat ik dat echt zie. Dan heeft ze weer iets heeeeeel kleins gevonden zoals een punaise of een zaksluiting en zit daarmee te wachten tot ik het in de gaten heb.
Nu ben ik genoodzaakt (door een operatie) mij een poosje per rolstoel en krukken voort te bewegen en wat doet je hond dan? Ze volgt naast de rolstoel of ze nooit anders heeft gedaan en raap alles wat valt voor me op. Ook komt ze, als ze los is, steeds bij de rolstoel terug en kijkt me aan zo van; kan ik nog wat voor je betekenen baas? Kleine stukjes doe ik met twee krukken. Zo liep ik een klein uitlaatrondje met haar bij ons in de straat. Omdat trainen er weinig van komt deed ik wat simpele gehoorzaamheidsoefeningetjes met haar. Toen ik haar wilde belonen met een koekje, en daarvoor twee krukken in één hand wilde houden, viel één kruk op de grond en ik kan niet bukken. Op dit moment vroor het dat het kraakte en ik heb extra lange krukken. Drie jongens die er aan kwamen vroegen of ze mijn kruk moesten oprapen. Ik zei dat ik eens wilde kijken of mijn hond hem op zou rapen maar als dat niet lukte ik dankbaar zou zijn als zij hem opraapten. Dus met publiek zei ik "GEEF" tegen Merah en ze bedacht zich geen moment en raapte mijn kruk van de grond en gaf hem aan mij. Ik was zo trots en gaf haar veel koekjes en de jongens vonden haar natuurlijk ook ontzettend knap. Vlak voor de deur waar ik de kruk zelf op zou kunnen rapen liet ik hem expres nog eens vallen. Nu had ze al geen commando meer nodig en vlot raapte ze hem op, gaf hem aan mij en wachtte op een koekje. Ik heb dus echt mijn eigen hulphond.
De enige keerzijde is dat als ik met mijn krukken loop er steeds een hond verwachtingsvol kijkt of ik hem misschien niet laat vallen en dan vergeet dat ze buiten is om haar behoefte te doen!
Alexandra Sluiter.
HALLO LEDEN VAN DE KC ZAANSTREEK YMOND E.O.
Ik wil mij graag even voorstellen. Sommige leden kennen mij vanuit de wedstrijdcompetitie Agility ( behendigheidsport) van Cynophilia en anderen hebben mij misschien al op de woensdagavond voorbij zien gaan. Ik ben Susan Rekveld , woon in Hoogland ( Amersfoort ) en beoefen de behendigheidsport vanuit mijn elektrische rolstoel. We trainen sinds september vorig jaar bij deze vereniging op de woensdagavond.
Quita en Joep
Ik ben vorig jaar gestart met mijn jongste Labrador Joep,
Een paar maanden later kregen we toch de smaak van het showen te pakken. een reutje en dit jaar ben ik met mijn oudste Labrador Quita, een teefje van 6 jaar ook weer gestart.
Met Quita beoefen ik al sinds 2001 de wedstrijdsport, maar vorig jaar raakte ze geblesseerd tijdens het spelen en scheurde een knieband. Dit resulteerde in een operatie voor een nieuwe knieband op 10 mei vorig jaar en betekende dat er in 2005 niet meer behendigheidsport beoefend kon worden. Ze heeft ruim 6 maanden gerevalideerd en is nu weer helemaal terug op haar oude conditie. Op 26 februari a.s. hebben wij ons ingeschreven op een agilitywedstrijd in de Expo Hal in Gent ( België) en daar zal ze haar eerste wedstrijd weer lopen. Tevens zal hier Joep zijn allereerste wedstrijd mogen lopen. We verwachten er niet al te veel van, maar hij mag het sfeertje gaan proeven.Ook hij vindt de agility geweldig om te doen!
Ik ben met mijn toen oudste Labrador Cindy begonnen in 1998 met de behendigheidsport n.a.v. het zien van het tv programma 'Natte Neuzen". De sport fascineerde mij enorm en het werd een geweldige uitdaging om deze sport vanuit de elektrische rolstoel te gaan proberen, ondanks dat Cindy toen al 5 jaar oud was.
We gingen, samen met de overige cursisten,
de onderdelen betreft de training door en we slaagden voor ons behendigheidsdiploma. Nu werd de uitdaging nog groter: deelname aan de wedstrijdcompetitie. Dit betekende, en nu nog steeds, als enige in een elektrische rolstoel het op willen nemen tegen al die "snelle jongens", op meestal slecht terrein, wat soms de nodige extra problemen geeft.
In het begin gaf het hier en daar wel wat verbaasde reacties, maar dat heeft ons nooit kunnen weerhouden door te gaan. We hadden er beide enorm veel plezier in!
Deelname met mijn hond Cindy moesten we staken in 2000. Ze kreeg gezondheidsproblemen, waardoor het beter was te stoppen met deze sport. Inmiddels was ik al gestart met de training van de nu oudste hond Quita en zij liep haar eerste wedstrijd augustus 2001, haalde haar 3 uutjes om in mei 2002 te mogen starten in de B1- klasse. Hier zijn we enorm trots op dat het gelukt is uit de A - klasse te komen en we hopen nog veel leuke rondjes te mogen maken in de B1 large.
Ik train mijn honden tevens om mij wat hulp te bieden, voornamelijk het oprapen en aangeven van dingen. Doordat zij geregistreerd staan als hulphond in de gemeente Amersfoort, mogen zij ook mee de winkels in en uiteraard gedragen zij zich netjes dan!
Tevens hebben Quita en ik deelgenomen in 2002 in Hongarije aan de 1e ParAgility World Cup ( PAWC ) , wereldkampioenschappen agility voor mensen met een handicap. Deze werd samen georganiseerd met de 3e International Mix & Breed Championship Agility (IMCA) wereldkampioenschappen Agility voor valide deelnemers uit de gehele wereld.
Vanaf 2002 ben ik actief met de organisatie van de PAWC en hoop steeds weer meer gehandicapten over te halen deel te gaan nemen, indien mogelijk natuurlijk, aan deze geweldige sport.
In 2002 en in 2004 mocht Quita als kampioen terug komen van de PAWC en als dan het Nederlandse volkslied voor je gespeeld wordt, gaat er best heel veel door je heen. Dan besef je dat alle training en inzet niet voor niets is gedaan.
Mijn man Leon is altijd mijn trouwe begeleider, altijd mee naar elke training…..altijd mee naar elke wedstrijd ( dus ook altijd heel vroeg opstaan ).
Zonder deze geweldige fan konden wij deze sport niet beoefenen.
We hopen nog heel veel agility-plezier te mogen beleven.
Meer informatie over ons op de website: www.para-agility.nl
kies website: Susan Rekveld
Tevens zijn wij al ruim een jaar bezig met de voorbereidingen van de 7e IMCA & 5e PAWC 2006 waarvoor Nederland voor de eerste maal gastland zal zijn. Het wordt gehouden in Amersfoort van 31 augustus t/m 3 september 2006.
Informatie over dit geweldige agility evenement is tevens te vinden op de website: www.para-agility.nl .
Hierover zal ik in het volgende clubblad wat meer vertellen.
Onverwachts hebben wij op zaterdag 18 februari jl. demonstraties para-agility gegeven op de wedstrijd van vereniging Waak en Zie in Deinze, België
Voor Joep zijn allereerste parkoers en met heel vreemde toestellen, die hij echt nog nooit eerder heeft gezien. Zonder twijfelen heeft hij ze allemaal genomen, toen ik hem er goed voorbracht.
Ze zijn echt heel bijzonder, bijgaand enkele foto's en in de waterbak zaten echt twee rubberen eendjes. Ik was niet verbaasd geweest als hij er daar eentje van gepikt zou hebben!
Susan Rekveld
EEN HOND ALS EEN TOVERBAL
Een hond krijgen die al volwassen is, misschien twee of drie jaar oud. Een galgo (Spaanse windhond) met een verleden dat je niet echt kent, die niet in huis is opgegroeid en gebruikt is als zichtjager. Wat kan je verwachten van zo'n nieuwe huisgenoot?
Kaj en Carmen
Volgens haar pleegmoeder, waar Carmen de eerste drie weken woonde nadat zij uit Spanje was gekomen, kon ik het volgende verwachten: Carmen kon samen met andere honden, samen met kinderen en kon mee in de auto.
Deze dingen waren een must voor ons omdat ze in ieder geval met Kaj, onze Toller, en de kinderen moest kunnen opschieten. Autorijden was belangrijk omdat we haar, net als Kaj, over mee naar toe wilde nemen.
En verder was Carmen vooral een grote knuffel, meer verwachtten we ook niet van haar.
De eerste veranderingen merkten we al snel. Haar stugge vacht werd langzaam fluweelzacht. Resultaat van goed voer (en van heel veel aaien?). Haar eeltplekken op haar ellebogen verdwenen doordat ze nooit meer op een harde ondergrond hoefde te liggen. Als je galgo's laat kiezen, slapen ze op je bed en nemen ze de sofa in als hun plek. Helaas hebben wij in huis zo onze regels en moet Carmen het met een zachte mand doen, waar ze overigens dankbaar genoegen mee neemt.
Wat ons op viel is dat Carmen helemaal niets met het speelgoed van Kaj had. Een bal, een sjortouw, de kong, het deed haar helemaal niets. Eigenlijk lag ze het liefst heel stil in haar mandje. Dan realiseer je je dat ze nooit speelgoed gezien heeft, laat staan heeft leren spelen!
Eindelijk vonden we iets waar haar oortjes voor overeind kwamen. Een pluizige eend met piepje. Haar jachtlust was gewekt en langzaam hebben we haar aan het spelen gekregen. De eend, Dotje, wordt zelfs terug gebracht naar de baas zodat het spel kan doorgaan. En Carmen neemt zelf ook het initiatief om te spelen, dat daar wel eens een schuimrubber mand bij is gesneuveld nemen we voor lief. Spelen wordt alleen maar gestimuleerd!
Na anderhalf jaar besloot ik met Carmen naar de GG-training te komen. Alexandra en later Tessie hebben er alles aangedaan om haar zonder druk te laten trainen. En ze hebben mij goed gecoached daarin, wat nodig was omdat ik met mijn Toller iets heel anders gewend was. Moest ik de Toller vooral niet te veel opwinden, Carmen kon niet genoeg gestimuleerd en geprezen worden. Ondanks dat trok zij zich tijdens de training soms volledig terug in zichzelf. Zelfs met een hand met Rodiworst onder haar neus, gaf zij geen enkel blijk van leven.
Dat is het moment dat je denkt dat het toch te hoog gegrepen is om te training met je Spaanse hondje. De weken daarna kwam er een omslag en nu kan ik melden dat Carmen o.a. het blokapport beheerst (weliswaar heel voorzichtig), maar vooral prachtig volgt (haar favoriete oefening).
De laatste verandering zagen we tijdens de laatste training dit seizoen. Carmen werd gevraagd (een galgo vraag je, geef je geen comando) om het blok te apporteren. Heel schattig bleef ze naast mij zitten, echter dit was niet de bedoeling. Tessie vroeg wat ik ging doen toen ik mijn hand in mij zak deed. Ik pakte een lekker stuk Rodi om mevrouw te laten zien wat ze kon verdienen en stopte het weer terug in mijn zak. Carmen keek nog eens naar mij en toen naar het blok om vervolgens te besluiten om op een drafje het blok te apporteren. Dit onder luid gelach van Tessie die met verwondering vaststelde dat Carmen, eerst zo timide, nu zelfs ondeugend blijkt te zijn.
Welke verassingen heeft ze nog voor ons in petto. Carmen is nu drie jaar bij ons en nog steeds in staat ons te verrassen. Dit seizoen gaan we weer verder met de GG, langzaam met veel geduld in ons eigen tempo. Maar we genieten er niet minder om!
Carmen en Annemarie van Zon
Nog een opvallende verandering:
Carmen viel, toen wij haar kregen, tijdens het wandelen uit naar andere teven. Niet echt relaxed wandelen. Sommigen dachten dominantie, ik houd het op onzekerheid. Na verloop van tijd is dit hinderlijke gedrag verdwenen, naar mate zij zich steeds zekerder/veiliger bij ons voelde.
MAX
6-8-1992 13-2-2006
Op maandag 13 februari 2006 hebben wij Max moeten laten inslapen.
Max heeft een mooi leven gehad en zeker in de periode dat we lid waren van de KCZY. Zijn favoriete sport was flyball en daar was hij heel fanatiek in, zelfs zo dat menig ballenlader met de handen voor het kruis stond wanneer Max op de ballenbak afkwam. Hij kreeg toen de bijnaam "De Tank".
De sportieve hoogtepunten op hondensportgebied waren de deelname aan de Natte Neuzenshow en het behalen van het Nederlands Kampioenschap flyball in de C-klasse in 1996. Ook de demonstratiewedstrijd in de RAI te Amsterdam was een bijzonder moment in ons leven.
Hoewel Max tegenover zijn soortgenoten niet altijd de gemakkelijkste was hebben wij 13 jaar en zes maanden lang met veel plezier het leven met hem gedeeld.
Nu aan dit leven een einde is gekomen willen wij met onderstaand gedichtje aangeven wat Max voor ons heeft betekend
MAX
Ben jij m'n beste vriend gebleven
Samen struinden we uren lang
Langs 's Hierden'bos en Zaanse wegen
Ik zal het missen, dat welkom in huis
Van je kwispelende staart:
"Hoi, m'n baassie is weer thuis
nu nog een rondje langs de vaart"
Zoveel jaar, van alles ondernomen
Stoeiend, spelend, ijsje aan de rand van 't bos
Er is een einde aan gekomen
Want vandaag liet ik je los…..
Al die duizend rituelen
Die we samen konden delen:
Je bak, je deken, je bruine broodje na het eten
Ik zal het niet vergeten!
Maar vandaag, morgen en nog lang daarna
Wanneer ik thuiskom of de deur uitga
Heb ik verdriet om jouw gemis
Al weet ik, dat het zoveel beter voor je is
Bedankt voor al je trouw, m'n lieve vrindje
Als het kon kreeg jij van mij (postuum) een lintje
Michiel en Magdaleen van den Berg
Krommenie
Geschreven door:
Marieke van den Berg
