SPROOKJE VOOR DE HONDENLIEFHEBBER
Deel 1
Deel 2
Deel 4
Deel 5
Sprookje voor de hondenliefhebber - Deel 1
Naar een voorbeeld van Jean Donaldson
Er was eens een planeet genaamd Dogz. Op deze planeet leefde een dominante en intelligente soort genaamd Doggeez. De Doggeez communiceerden via ingewikkelde systemen van telepathie, oogbewegingen en ultrasone geluiden.
Er leefden ook mensen op deze planeet maar deze waren lang zo slim niet als de Doggeez. Het was voor de mensen onmogelijk om de communicatie van de Doggeez te begrijpen. Hun hersenen waren alleen maar in staat om het gesproken woord te verstaan. Deze mensen werden voornamelijk gebruikt als huisdieren of beter gezegd: huismensen. Veel van deze mensen mochten in de huizen van de Doggeez wonen maar er waren er ook veel die buiten leefden in kooien. Zodra deze mensen de Doggeez zagen waren ze niet meer in bedwang te houden. Ze werden overmand door gevoelens omdat ze normaal gesproken met niemand contact hadden. Voor de Doggeez was het wel duidelijk dat deze mensen niet in huis gehouden konden worden; ze waren veel te druk.
De Doggeez en de huismensen hadden een nauwe band, maar er waren veel Doggeez-regels die de mensen moesten leren, terwijl ze weinig informatie kregen. Wanneer ze zich niet aan de regels hielden, had dat vreselijke gevolgen. In de huizen van de Doggeez stonden porseleinen bakken gevuld met water compleet met spoelinrichting. De Doggeez dronken daaruit. Wanneer een mens daarin wilde plassen kreeg hij op zijn donder van een in de buurt zijnde Doggz. De mens leerde al snel dat hij het toilet alleen mocht gebruiken als er geen Doggeez in de buurt waren. Een mens werd soms zomaar met zijn hoofd in de porseleinen bak geduwd wanneer een Doggz thuiskwam. Ook als je een boterhammetje wilde smeren aan de aanrecht werd je vreselijk gestraft wanneer een Doggz dat zag. De Mens wist eigenlijk niet of hij wel of niet gestraft zou worden wanneer de Doggeez thuiskwamen; de ene keer wel de andere keer niet.
Uit onzekerheid ging hij zich op een bepaalde manier gedragen. Sommigen van hen gingen zich verstoppen en anderen maakten zich klein wanneer de Doggeez thuis kwamen. De Doggeez zagen dit en vonden dat het bewijs dat de mens zich wel schuldig zou voelen over iets wat hij gedaan had.
De mens mocht heel veel niet in de nabijheid van Doggeez; lezen, video kijken, praten met andere mensen, op de bank zitten, pizza's of hamburgers eten en noem maar op. Dit werd allemaal gezien als probleemgedrag en hiervoor werden de mensen bestraft. Om dit te voorkomen bewoog de mens niet op het moment dat de Doggeez aanwezig waren. Ze deden weer alles wat ze normaal vonden als de Doggeez uit beeld waren. De Doggeez dachten dat de mens zo braaf was omdat hij hem al deze regels had opgelegd. Ook dachten ze dat de mens boos was als hij ze alleen liet en dat hij daarom al die ongein uithaalde. De Doggeez lieten de mensen voldoende wandelen, ze kregen gezonde mensenbrokjes en af en toe een cryptogram om op te lossen (de meeste mensen hadden een hekel aan cryptogrammen).
Het erge was dat de huismensen toch wel gek waren op de Doggeez. Ze waren namelijk ook erg vaak aardig. De huismensen wilde toch bij ze blijven, ook al kreeg je straf als je naar ze lachte, ze een hand wilde geven of je verontschuldigingen aanbood.
Bijna alle huismensen gingen naar een trainingsschool om de vaardigheden aan te leren. Bij zowat elke beweging die ze maakten werden ze door een ketting gecorrigeerd. De Doggeez dachten dat de mensen de ultrasone geluiden wel zouden begrijpen, maar dat deden ze niet, ze gokten maar wat en ze haatten de trainingen. Soms ging het met een huismens goed mis. Hij draaide door als hij een Doggz aan zag komen met de speciale trainingsketting.
Totaal verbijsterd over zoveel agressie besloten de Doggeez dat het zo niet meer verder kon. Ze hadden er nog wel zoveel energie in gestoken. De probleemmens werd in de auto gezet en meegenomen naar een gebouwtje. In dit gebouwtje zaten heel veel huismensen in kleine hokken opgesloten, sommige weggekropen in een hoekje andere schreeuwend om hulp. Het stonk er naar mensenzweet en ontlasting. De Doggeez waar hij zijn hele leven mee samen had gewoond gaven hem in handen van vreemde Doggeez en vertrokken. De Probleemmens werd naar een kleine kamer gesleept en vastgehouden. Daar kreeg hij zijn laatste injectie; hij was te gevaarlijk voor herplaatsing. De Doggeez leefden overigens nog lang en gelukkig. Wordt vervolgd?
T. Kok
Deel 2
Terugblik: Er was eens een Planeet genaamd Dogz. Hier leefden dominante en intelligente wezens genaamd Doggeez. Zij communiceerden via snelle bewegingen van de ogen, ultrasone geluiden en telepathie. Op deze planeet leefden ook de veel minder slimme wezens genaamd mensen. Door hun kleine hersencapaciteit konden zij de Doggeez niet verstaan. Zij begrepen alleen het gesproken woord. De Doggeez gebruikten de mensen voornamelijk als 'huismens'.
Deel 2:
Zoals gezegd gingen de meeste Doggeez met hun huismensen naar een trainingsschool om ze de regels bij te brengen. Sommige mensen draaiden door van de trainingsketting die te pas en te onpas hun strot dichtkneep waardoor ze in ademnood kwamen. Daar werden mensen wel eens agressief van. Er was natuurlijk ook een grote groep mensen die hier anders op reageerden. Sommigen hadden bijvoorbeeld door dat wanneer ze een Doggz constant in de gaten hielden ze een plotselinge straf konden voorkomen. Ze moest goed letten op zijn ogen. Daar de ogen van de Doggeez aan de zijkant geplaatst waren konden ze het beste naast of zelfs iets achter hem lopen. Dat gaf niet altijd een garantie want ook dan kon je juist meegesleurd worden en was zo'n Doggz weer kwaad. Ook mocht een Doggz niet zien dat je naar zijn ogen keek. Dan werd de huismens bij z'n lurven gegrepen en plat op de grond gegooid. De huismens worstelde dan voor zijn leven en net op het moment dat hij het op moest geven werd hij weer losgelaten. Maar meestal waren ze wel aardig als een mens daar liep. Soms ook waren ze superaardig dan moest de mens uitkijken want dan werd hij plotseling op zijn hoofd geslagen; bukken hielp niet.
Er waren ook mensen die echt helemaal uit hun dak gingen als ze naar de trainingsschool mochten. Dat waren de mensen die buiten in kooien gehouden werden. Deze mensen konden niet in huis leven omdat ze veel te druk waren. Als ze een Doggz met de ketting aan zagen komen flipten ze zowat. Ze mochten uit hun kooi en werden in een afgesloten wiebelend hokje gezet. Dit hokje zat verbonden aan een auto waarmee ze naar de trainingsschool reden. In het hokje was het donker en het lawaai dat van buiten kwam was niet om aan te horen. Bij de trainingsschool aangekomen werden ze vastgelegd aan een ketting totdat ze aan de beurt waren. Deze mensen hadden één voordeel. De frustratie, van een week lang eenzame opsluiting, mochten ze tijdens deze training uiten. De Doggeez waren trots op hun scherpe mensen. Het was deze mensen niet verboden om te praten, integendeel zij mochten schreeuwen, tieren en schelden dat het een lieve lust was. Dat deden zij naar elkaar maar beter was het nog om een Doggz verrot te schelden. Jammer was het wel dat de Doggeez ze niet verstonden. Ze konden blijven roepen dat ze verdorie niet meer in die kooi terug wilde, maar tja die taalbarrière hé. Voor de mensen was het trouwens ook onbegrijpelijk dat ze een Doggz door elkaar mochten schudden. Door de andere Doggeez werden ze opgejut om dat te doen alleen kreeg een mens er dan wel met de stok van langs. Doordat het adrenalinegehalte bij de mens torenhoog was gestegen voelde hij dat gelukkig niet. Toch jammer dat de mens niet slimmer was want nu begreep hij niet dat hij op tijd moest stoppen. Had hij wat van de communicatie van de Doggeez begrepen dan hadden zij hem geen elektroshocks hoeven toedienen via de halsband om zijn nek.
Na zo'n hele zaterdag op de trainingsschool was de mens bekaf. Het kostte ook aardig wat energie om de hele dag te schelden en ook om uitgescholden te worden. Deze mensen kenden namelijk alleen maar soortgenoten die lelijk deden tegen elkaar. Ze hadden nog nooit aardige mensen ontmoet.
Ze wisten zelfs niet dat er mensen bestonden die b.v. spelletjes met elkaar deden zoals mens-erger-je-niet of dog-opoly. De Doggeez hadden bedacht dat een waak- en verdedigingsmens niets meer waard zou zijn als hij spelletjes zat te doen. Hij zou zijn scherpte zelfs verliezen en waarschijnlijk hadden de Doggeez ook nog gelijk. Emotioneel, moe en gefrustreerd werd de mens weer in het hokje geladen om huiswaarts te keren. De mens was even opgelucht dat hij zich terug kon trekken uit deze verwarrende wereld. De gezonde mensenbrokjes stonden in z'n kooi klaar maar hij was misselijk van ellende en kon geen brokje zien. De Doggeez konden niet begrijpen dat de mens na zo'n lekkere energieke dag niet stierf van de honger. Hij kreeg toch echt niet te veel je kon zijn ribben tellen. Maar ach, de mens was lekker fel geweest vandaag en met een dikzak kon je dát wel shaken.
De mensen die in kooien leefden waren dus allesbehalve sociaal. Zij konden natuurlijk niet met Doggeez communiceren maar helaas ook niet met hun medemens. Wanneer ze vanuit hun kooi een Doggz of medemens over straat zagen lopen dan begonnen ze meteen te schreeuwen. Kijk aan de ene kant wilden ze hun kooi het liefste aan de wilgen hangen, maar aan de andere kant was dat de enige stabiele factor in hun leven. Die wilden ze dus kostte wat 't kost verdedigen. Omdat ze met niemand konden communiceren dachten ze dat elke voorbijganger de kooi in wilde pikken. Dat moest wel zo zijn want hij werd door de Doggeez beloond voor dit gedrag. Hij was een goede waakmens en de Doggeez leefden nog lang en gelukkig. Wordt vervolgd?
T. Kok
SPROOKJE VOOR DE HONDENLIEFHEBBER - DEEL 4
Terugblik: Er was eens een Planeet genaamd Dogz. Hier leefden dominante en intelligente wezens genaamd Doggeez. Zij communiceerden via snelle bewegingen van de ogen, ultrasone geluiden en telepathie. Op deze planeet leefden ook de veel minder slimme wezens genaamd mensen. Door hun kleine hersencapaciteit konden zij de Doggeez niet verstaan. Zij begrepen alleen het gesproken woord. De Doggeez gebruikten de mensen voornamelijk als 'huismens'.
Deel 4:
De Doggeezfamilie die na hun miskoop, een nieuwe huismens zonder problemen hadden aangeschaft besloten weer naar een trainingsschool te gaan. De huismens mocht daar komen als hij volledig ingeënt en ongeveer 10 jaar oud was. Voor die tijd mochten ze namelijk ook niet de straat op in verband met de risico's. Andere huismensen konden namelijk ziektes overbrengen zoals griep, verkoudheid, waterpokken en zo meer. Op de planeet Dogz bestonden verschillende trainingsscholen. De trainingsschool waar de Doggeezfamilie met de vorige probleemhuismens trainde zat vol (dat moest dus wel een goede school zijn). Er zat niets anders op, ze moesten naar de andere trainingsschool die bekend stond onder de naam geitenwollensokkenschool. Helaas mocht je op deze school niet trainen met een ketting maar moest je een halsband gebruiken. Gelukkig was dat maar één uurtje per week, thuis gekomen kreeg de huismens gewoon zijn ketting om. Ook werd er geoefend door middel van beloningen voor goed gedrag. De Doggeez namen dus hun gezondemensenbrokjes mee zoals broccoli, wortel en bleekselderij. En als de huismens het echt goed deed kreeg hij een mariakaakje. Ondertussen ging er voor de huismens een wereld open. Hij had namelijk, sinds hij bij de fokker vandaan kwam geen mens meer gezien. Behalve bij de dokter in de wachtkamer maar die waren niet aardig geweest of ze zaten te grienen. Op de trainingsschool kwamen heel veel huismensen, het was een drukte van belang. Ze zagen er vaak heel vreemd uit en spraken vreemde talen. Sommige huismensen leerden die talen nooit waardoor ze geen contacten konden leggen. Er waren er ook met een talenknobbel en die hadden het een stuk gemakkelijker. De Doggeez die gelukkig een huismens met talenknobbel hadden waren verheugd dat de mens met iedereen contact maakte. De huismens stelde zich aan iedereen voor en gaf netjes een hand, de Doggz was blij dat hij het met iedereen zo goed kon vinden. Toch jammer dat niet alle huismensen zo gemakkelijk in de omgang waren. Het was toch wonderlijk want ze hadden 10 jaar geleden toch ook al mensen gezien? Elke week mochten de huismensen mee naar de trainingsschool waar ze hun medemens weer zagen. Enkele waren inmiddels bevriend geraakt en ze begroeten elkaar joviaal. Maar plotseling vanuit het niets werden ze door hun Doggeez uit elkaar gerukt (de huismensen konden namelijk nog steeds geen ultrasone geluiden horen). De ene keer mochten ze met hun vrienden buiten spelen en de andere keer weer niet.
Gelukkig hadden ze op de trainingsschool geen ketting om dus de straf was niet zo erg.
Ook werd er dan een struik broccoli voor je neus gehouden en dan moest je kiezen tussen je vrienden die je één keer per week zag en de broccoli.
De Doggeez hadden nog meer opvoedkundige problemen. Het wandelen was wel een van de vervelendste. De huismensen trokken zo aan de lijn en als ze los waren liepen ze van alles te rauzen. Terwijl ze thuis voldoende gezondemensen- brokjes kregen en af en toe een mariakaakje.
De huismensen begrepen ondertussen niets van deze wandelingen (ze waren natuurlijk ook niet zo slim).
Elke dag werden ze meegenomen naar het winkelcentrum waar het stikte van de eetkraampjes.
Pizzahut, McDonalds, de banketbakker, de ijscoman, het pannenkoekenhuis en de echte slager. Ze mochten er nooit iets halen. Elke dag hadden ze lekkere trek en ze wisten dat als een Doggz even niet oplett
e ze de kans niet moesten laten liggen ………Mmmmmmmm... slagroomsoes. Hij moest het alleen niet zien want dan kreeg de mens straf. De huismens werd er steeds handiger in en nam het risico van straf op de koop toe. Waarom hielden de Doggeez trouwens die stengel bleekselderij voor hun neus als ze tussen de eetkraampjes liepen?
De meeste Doggeez zagen dat hun huismensen bijna niet meer de fout in gingen en ze dachten dat het goed was. Ze leefden nog lang en gelukkig. Wordt vervolgd?
