Uit het leven gegrepen
Pleegdochters
Gehoord of gelezen - Zweden
Wit - Zwart - Wit
De strijd om het been
Van Containers, Branden, Kastjes en Muren
Zweten in Zweden
Pleegdochters
Op 1 januari is onze Sharpei bevallen; een mooier begin van het nieuwe jaar kun je je niet wensen. Ze kwamen ter wereld bij het geluid van vuurwerk; om drie minuten over twaalf de eerste. Een beter welkom is er niet.
Op 3 januari werd ik gebeld: Shamana had weeën. Op naar Purmerend. Alles leek voorspoedig te gaan; de aanstaande moeder was rustig, dus ik kon even terug naar Zaandam om de honden uit te laten en te voeren.
De telefoon: Shamana had persweeën. Het duurde lang, maar eindelijk kwam er een wolk van een teef. Daarna een dode reu. De derde bleef steken dus naar de dierenarts voor een keizersnede. De reu was al overleden en stijf en had dus de rest opgehouden. Er waren nog drie gezonde teven. Shamana mocht met de kids naar huis. Iedereen gelukkig.
Helaas overleed Shamana drie uur later. Ik was net weer thuis bij mijn eigen kroost en volwassen liefjes. Verdriet alom; ook de dierenarts kon niets meer doen. Wat nu? Ming had dan wel eigen pups, maar zou ze zomaar vreemde accepteren? Bovendien waren deze drie dagen jonger. Amos en Dean kwamen de pups brengen.
Ik zou ze Ming Shu aanbieden. Een spannend moment. Zodra het dekbed van het doosje afging en de vreemde pups lawaai maakten voltrok zich een klein wonder. Kou doet blijkbaar wonderen. Ming keek op met een blik van “wat doen mijn puppen daar in die doos?” In ons mensen vochten vreugde en verdriet om een plekje. De puppen waren gered.
Ming Shu heeft nu acht puppen, vier van haar zelf en vier Engelse Staffordshires; ze maken het allemaal goed. Wat dat betreft kunnen wij “superras” nog wel iets leren. Ming maakt geen enkel onderscheid. Ming shu, ik houd van je, je bent een kanjer.
Toch zijn Staffordshires trager in hun ontwikkeling dan Sharpei’s. In het begin baarde dat ons wel zorgen, maar de natuur staat voor niets. De Staffordshires leren veel van de Sharpei’s en met drie weken zijn ze allemaal even ver.
De Sharpei’s zijn zich met drie weken bewust van het feit dat de krant de plek is waar je alles dumpt dat vies is. Twee dagen later hebben de Staffordshires het ook door. Ming ruimt alles op. Geweldig! Wij genieten elke dag van het wonder dat zich hier voltrekt en kijken vol trots naar het nest. Wij hebben er twee geweldige mensenvrienden bij, waar we heel trots op zijn, want elke dag komen ze naar Zaandam om hun nest te zien opgroeien.
Guda Smet
Gehoord of gelezen - Zweden
Twee bestuursleden van de KCZY gingen in januari met hun Golden Retrieverteef naar Zweden voor een dekking. Het was door allerlei omstandigheden een tamelijk hectische en heftige periode. De dag van vertrek was ook de dag van de clubmatch. Nadat het evenement op gang was geholpen en de stoom uit ieders oren kwam werd de steven in noordelijke richting gewend met een tussenstop in Groningen. De heer des huizes dook een paar uurtjes onder de Groningse wol om krachten op te doen, terwijl moeder de vrouw tegen haar gewoonte in (zo luidt het verhaal althans) enkele Bayley’s naar binnen goot onder het motto: “Rij-jij-of-rij-ik, ik in ieder geval niet!”
In de nacht vertrok het gezelschap naar de eeuwig zingende bossen, al snel achtervolgd door oom agent. Ter hoogte van een landelijk bekende seksboerderij werd de bus tot staan gebracht. “Uw rijbewijs graag meneer” zei de koddebeier. Tja waar was dat nu (en dat paspoort, want dat zat in dezelfde map). Onvindbaar. Er werd een blaaspijpje naar binnen gestoken. “Ik kom net mijn bed uit, maar ik wil best blazen hoor” . “Als u geen rijbewijs bij u heeft moet uw vrouw maar rijden; moet u ver?” “Moet mijn vrouw niet blazen?” vroeg meneer die geen weet had van de Bayley’s en op een vinnige schop werd getrakteerd. “Nee hoor, die ziet er zo betrouwbaar uit, dat geloven we wel”.
En zo vervolgde de familie de reis over de onverlichte noordelijke wegen met een nachtblinde chauffeur aan het roer met een rood Bayleyhoofd. De vergeetachtige echtgenoot werd in alle talen vervloekt.
De Zweedse bossen, die onder een dik pak sneeuw lagen, werden zonder ongelukken bereikt en op 1 april (die datum kon natuurlijk niet uitblijven) zagen tien Nederlands/Zweedse Goldentjes het levenslicht. De map met paspoort en rijbewijs is nooit meer teruggevonden.
Ankie v.d.Berg-Hage
Wit - Zwart – Wit
Gisteren kwamen zoonlief en zijn vriendin ons ophalen om een ijsje te gaan eten. De ijsboer bleek gesloten en dus togen we naar de jachthaven om daar onze koude trek te stillen.
De auto werd op de parkeerplaats gezet en wij gingen via een plank naar de overkant van de sloot. Macha moest van mij nog even terug om langs de sloot te plassen en dat deed ze keurig een stukje verderop. Enthousiast en vol ongeduld kwam ze daarna op de plank aanstormen, bedacht dat ze er sneller zou zijn wanneer ze schuin zou afsteken, berekende haar sprong verkeerd, kwam met haar achterpoten niet goed op de plank terecht en . . . dook koppie onder in een van de smerigste sloten van de hele provincie.
Vreselijk, echt vreselijk!!!!
Fanatiek ging ze zich toen uit staan schudden. Wij riepen tegen alle mensen die vanaf hun boten naar de auto liepen, dat ze uit de buurt van die wild heen en weer rennende zwarte hond moesten blijven, omdat deze eigenlijk wit was. Vol ongeloof werd er nog eens naar Macha gekeken. "Die hond wit, mijn zolen". Daarna kregen wij steevast medelevende blikken toegeworpen.
Wij zijn zo snel mogelijk naar het meer gelopen. Eerst hebben we geprobeerd om haar langs de kant achter een stok aan te laten zwemmen, maar dat lukte niet. Toen heb ik haar in mijn wanhoop (vond het wel heel erg) vanaf de kade aan een touw (dat daar toevallig lag en zeer goed van pas kwam) in het water laten zakken.
Ze keek heel zielig en wilde naar de dichtstbijzijnde opgang zwemmen, maar moest van mij eerst een keer op en neer. Och, dat koppie in dat koude water. Maar ze zwom dapper door en zag er daarna iets beter uit. IWij zaten inmiddels al helemaal onder de zwarte spetters en vegen.
Thuis heb ik haar twee keer met heel veel shampoo gesopt; daarna uitgekamd. Dat is best een heel werk bij een natte vacht, maar nog altijd beter dan eerst laten drogen en dan pas kammen; daarna droog gefohnd.
Pfffff . . . rond een uur of vier viel ze in het water; om kwart voor zeven was de klus geklaard.
En het ijsje? Dat hebben we nog tegoed.
Janny van Hoven
Lijkt dit verhaal je wat erg zwart wit gesteld?
Hieronder kun je het met eigen ogen aanschouwen.
Zweten in Zweden
Met de honden naar Zweden, dat is niet iets dat je op een regenachtige zondagmiddag kunt regelen; daar moet je maanden van tevoren mee beginnen. Yvette en ik hadden vorig jaar al besloten dat we in 2003 een tripje naar Zweden wilden maken en de 4-daagse internationale show in Vadstena in juli leek daartoe heel geschikt. Daarnaast wilde ik met Milou naar de jubileumshow van de Zweedse rasvereniging in juni in Bor?s. Er moest dus veel geregeld worden, zoals een invoervergunning voor de honden, te verkrij-gen bij het Zweedse ministerie van Landbouw, rabiesvaccinaties voor de jongste honden, bloedtesten voor alle honden, een vliegticket naar Kopenha-gen waarbij Milou in de cabine kon meevliegen, een bus huren waar je met goed fatsoen met drie personen en zeven honden in kon zitten, onderdak voor trip 1 en voor trip 2, vaccinatie- en gezondheidscertificaten in te vullen door de dierenarts, ontwormen vlak voor vertrek en ontwormingstabletten in de koffer en niet te vergeten de inschrijving van de honden voor de serie shows. Buitenlanders kunnen in Zweden niet rechtstreeks bij de organiserende vereniging inschrijven, maar moeten dit doen via Beam Show Service, een soort administratiekantoor. Erg soepel verliep dit laatste overigens niet.
Het verkrijgen van onderdak voor trip 2 bleek ook geen sinecure. Al in januari leek heel Vadstena vol te zitten, zelfs de campings. Bij navraag bij Birgitta van de Zweedse rasvereniging bleek dat er in de periode van de 4-daagse show een groot internationaal Rooms-Katholiek Congres werd georganiseerd ter ere van het 700-jarig bestaan van het klooster van Sint Birgitta, de beschermheili-ge van de stad. Er werden duizenden en duizenden katholieken verwacht en vandaar dat alle accommodaties al snel volgeboekt waren. Birgitta (niet die van het klooster) had echter een kennis die een Bed-and-Brakfast in de buurt van Vadstena had en aangezien deze kennis een hondenliefhebber was, wilde hij wel iets voor ons regelen en hoefden we niet tussen de bieten te slapen.
Trip 1 was sneller geregeld. Lotta, een andere kennis van de rasvereniging, bood onderdak aan in haar huis in Malmö. Malmö ligt ongeveer een kwartier van Kopenhagen, met de trein over de Oresundbrug. Met haar auto zouden we dan de volgende dag naar Bor?s rijden, een rit van ongeveer 200 km in noordelijke richting. In Bor?s werd ook weer een slaapplaats bij een kennis georganiseerd en op de terugweg zou ik weer in Malmö overnachten om de volgende ochtend weer de trein naar Kopenhagen te nemen.
Trip 1 verloopt naar wens. Geen vertragingen op Schiphol, geen problemen met Milou in het vliegtuig (hoewel ze in haar reistas wel alle beenruimte in beslag neemt), een trein die op tijd komt (en waar geen honden in mogen, maar een hond in een tas valt niet op) , een opgeroepen douanebeambte die al na enkele minuten verschijnt om de hondenpapieren te stempelen, een aangenaam verblijf tussen een dozijn Zweedse King Charles Spaniels,
een vlotte rit naar Bor?s met Lotta en haar 5-jarige dochter Matilda en een ontmoeting met niet minder dan 33 ingeschreven honden, die gekeurd worden door een Engelse topfokster. Daarnaast worden alle aanwezige honden door een hartspecialist gecontroleerd op hartruis, een groot probleem bij King Charles en Cavalier King Charles. In Zweden is op dit gebied een uitgebreid onderzoek gaande. Na de show geeft de hartspecialist een zeer interessante lezing, die gevolgd wordt door een lezing van de keurmeester, een fokster met meer dan een halve eeuw ervaring. Matilda heeft ingeschreven voor junior-handling, maar de hond waar ze altijd mee loopt is ziek. Lotta heeft twee andere honden meegenomen, maar die willen niet lopen. Ten einde raad vraagt ze Milou te leen. Met een handvol brokjes wordt Milou de ring in getroond, maar een erg groot succes is het niet . Bij gebrek aan concurrentie kan Matilda toch nog een zak vol prijzen mee naar huis nemen en wordt ze zelfs geïnterviewd door de Zweedse kennelclub, waarbij ze onomwonden vertelt dat Milou speciaal voor haar met het vliegtuig uit Nederland is gekomen.
Het showen in Scandinavië gebeurt meestal in de buitenlucht en is daardoor stukken goedkoper dan showen in Nederland. Er hoeven immers geen dure hallen gehuurd te worden. Iedereen brengt zijn eigen tent mee en niemand doet moeilijk over het weer, of het nu regent of bloedheet is. Je weet ongeveer wanneer je aan de beurt bent en het is niet verplicht om voor tienen acte de presence te geven. De veterinaire controle is meestal tot 11.30 h aanwezig. Aan de andere kant kun je weg wanneer je klaar bent en hoef je niet tot vijf uur opgesloten te zitten wanneer je hond om tien over tien gekeurd is. Ook het meenemen van niet-ingeschreven honden is geen enkel probleem. Je krijgt van tevoren je ringnummer thuisgestuurd alsmede het aantal ingeschreven honden van je ras. Het Zweedse keuringssysteem met allerlei gekleurde lintjes vraagt echter wel enige studie.
We overnachten ergens in een gehucht bij Maria, een fokster van Polski Owczarek Nizinny’s; tamelijk brutale beesten, die het de gewoonste zaak van de wereld vinden om over de keukentafel te walsen om vervolgens al het voer van Milou uit mijn tas te stelen. Maria is erg luidruchtig na een avondje barbecuen en heeft zich noodgedwongen laten rijden door haar vriendin Pia, die acht en een halve maand zwanger is. Pia had die middag met haar Nizinnyteef vele rondjes door de ring moeten rennen omdat de keurmeester niet kon besluiten welke hond beste teef moest worden. Iedereen rond de ring hield zijn hart vast.
Op zondag is er een nationale show op hetzelfde terrein, waarbij opnieuw een Engelse keurmeester is uitgenodigd. Op de terugweg naar Malmö stoppen we bij de Lachsbutik, een vermaard wegrestaurant waar ongeveer 800 soorten zalm verkrijgbaar zijn. De honden mogen mee naar binnen, iets dat in Zweden geen usance is.
Op maandagochtend kun je in de vertrekhal in Kopenhagen over de hoofden lopen. Er staan ellenlange rijen voor de zelf-incheck machines. Omdat ik een elektronisch ticket heb kan ik niet naar zo’n machine en moet ik bij de balie inchecken. Zo gepiept! Voor straf maken ze mijn bagage zoek en moet ik met alleen mijn handbagage ( waar gelukkig alle belangrijke papieren en natuurlijk de hond in zitten) naar huis. Nog dezelfde avond wordt mijn tas door een speciale koerier thuis afgeleverd.
Drie weken later is het tijd voor trip 2 met Yvette en Annemarie, de King Charles Spaniels Mady, Arrow, Gentle en Milou en de Golden Retrievers Costa, Shakira en Shakira. Costa gaat onderweg in een bench, de kleintjes hebben een plaats op een kussen boven op de bench en de dames Shakira zitten op een kleed op de vloer van de bus.
Enkele uren voor vertrek moet een inval-dierenarts zeven stapels papieren invullen en stempelen en moeten er zeven honden van een ontwormingstablet worden voorzien. Ze krijgt het er warm van. Met een volle bak vertrekken we op maandagavond om de nacht door te rijden vanwege de hoge temperaturen overdag. Geplande reistijd: ca. 14 uur inclusief twee overtochten met de boot.
We rijden via Enschede, Hamburg, Bremen en Lubeck naar de eerste oversteek van Puttgarden naar Rødbyhaven in Denemarken (ca. 50 minuten varen), vervolgens via Kopenhagen naar de tweede oversteek van Helsingør naar Helsingborg (ca. 25 minuten varen) en dan nog zo’n 350 km in noord-oostelijke richting langs Jonköping richting Vadstena. Of je een emmer leeg-gooit! Yvette en ik wisselen elkaar af bij het rijden en proberen af en toe een uiltje te knappen tussen de bagage op de achterbank. We zien de zon onder-gaan in de buurt van de Duitse grens en zes uur later weer opkomen in Denemarken. ’s Nachts is het redelijk koel, maar zodra de zon uit haar nachtleger komt wordt het al snel warm. Op de eerste boot is het behoorlijk warm op het autodek en de honden moeten in de auto blijven. We zijn blij dat we van die boot af kunnen.
De Zweedse douane doet niet moeilijk; in tegendeel, ze stempelen alle papieren af zonder naar de honden te kijken. We hadden een kudde krokodillen mee de grens over kunnen nemen! Verder gaat het door de eeuwig zingende bossen naar het grote Vätternmeer, bijna 300 km lang. Zowel Jonköping als Vadstena liggen aan dit meer. Het is even zoeken naar Tomtens B and B, dat ergens tussen Vadstena en Motala moet liggen. Eindelijk vinden we de gezochte plaats en kan de bus aan de kant. We worden verwelkomd door een wat morsig mannetje met een grote witte baard en een stalen brilletje. Mr. Fix heet hij. Hij heeft wel wat van de kerstman. We krijgen een gebouw toegewezen met een souterrain, waarin een keukentje, een sauna, een zonnebank en een jacuzzi. Niet verkeerd! Het gebouw was vroeger de hondenkennel van de Duitse herders, die de familie Fix jarenlang fokten. Zouden de herders elke week in de jacuzzi zijn gegaan ?
Overal aan de wanden hangen ingelijste posters met afbeeldingen van de kerstman op bezoek in alle uithoeken van de wereld. Er is zelfs een groot portret van de president van de Filippijnen, die er een persoonlijke boodschap bijgezet heeft. Zou dat mannetje echt iets met de kerstman te maken hebben? “Ja, ik ben de echte kerstman” antwoordt hij desgevraagd. “Ik kom oorspron-kelijk uit Noord-Zweden en ik ben de enige die in zijn paspoort als beroep – kerstman – heeft staan”. Hij vertelt verder als offici?le vertegenwoordiger van de Zweedse regering in zijn functie van kerstman de wereld rond te reizen. Met het daarbij ingezamelde geld worden kindertehuizen gesticht, o.a. op de Filippijnen en in Roemeni?. Na een ongeluk is hij wat moeilijk ter been, maar hij reist nog steeds. In september zou er weer een nieuwe tournee volgen. Logeren bij de kerstman bij 30 graden, het moet toch niet gekker worden.
We mogen vrij gebruik maken van de grote tuin en van het met hekken afgezette gedeelte dat vroeger als buitenkennel werd gebruikt. Handig als je even je handen vrij wilt hebben. Aan Arrow is die buitenkennel niet besteed; die staat binnen een minuut weer voor je neus. Die hond is net Houdini; waar je hem ook opbergt, hij weet altijd te ontsnappen.
Slaap hebben we niet meer, dus we besluiten het tentoonstellingsterrein te gaan opzoeken en vast een plaats te gaan zoeken voor de partytenten. Een plaats in de schaduw als het even kan, want ook in Zweden heeft het kwik tropische waarden bereikt. Het weerbericht voorspelt zelfs 30 graden voor het Noorden van Lapland! De pinguïns zullen niet weten wat hen overkomt.
Op het sportcomplex waar we de volgende vier dagen zullen bivakkeren, zijn 44 ringen geperst. We mogen de tenten nog niet opzetten, want er wordt ’s avonds een autobingo gehouden worden, die tot 22.00 h duurt. We mogen na tienen terugkomen. Tack s? mycket!
Toch maar terug gaan die avond, want de volgende ochtend zou het wel eens heel moeilijk kunnen worden om nog een plaatsje te vinden. De show kent een recordinschrijving van meer dan 3500 honden per dag. We vinden een plaats onder de bomen bij het hek dat de afscheiding vormt met het parkeerterrein. Lotta heeft ons geadviseerd in de buurt van de Goldenring te gaan zitten, omdat de numeriek grote rassen een vaste ring hebben, terwijl de kleine rassen elke dag ergens anders geposteerd worden. Lotta adviseerde ook om elke morgen vroeg aanwezig te zijn, want anders zouden we grote afstanden moeten lopen.
Woensdagochtend gaan we om 7.15 h op pad, nog niet helemaal uitgerust. (Of helemaal niet, beter gezegd!). Er staat al een lange rij auto’s op de toevoerweg naar het sportcomplex, maar we kunnen nog wel redelijk in de buurt parkeren. Zo ongeveer tegenover onze tenten, ontdekken we al snel, maar dan aan de andere kant van het hek. Een afstand van een paar meter, maar via de offici?le route een pokkeneind lopen. We moeten maar op zoek gaan naar een alternatief.
Het is even zoeken naar de ring van de King Charles in de mierenhoop van tenten, losse honden, nog meer tenten, een middenterrein, voor de verandering een paar tenten, nog een middenterrein waar de tenten op nog geen meter afstand van de ringen stonden en om het af te leren nog een serie tenten met standhouders. Dat wordt straks kruip-door-sluip-door met vier honden. De zon brandt al vroeg op volle kracht. Al snel moet er omgeroepen worden dat er honden in auto’s zitten en dat die er onmiddellijk uit moeten. Deze oproep zullen we vier dagen lang horen; zelfs het omroepen van kentekens heeft blijkbaar geen effect. Elke dag moeten er auto’s openge-broken worden om honden te redden. Er zijn hele volksstammen waar het verstand ver te zoeken is.
Er worden zgn “cooltowels” verkocht, een soort zeemleren lappen die als je ze natmaakt een aantal uren koud blijven. ’s Nachts kunnen ze in de vriezer. De doeken gaan als warme broodjes over de toonbank, of als koude ijsjes in dit geval. Veel honden lopen onder zo’n doek; Ivanhoe here we come
Het wordt een heel geloop van de tenten naar de veraf gelegen King Charles ring en weer terug; weer heen en weer terug, weer heen…. Het is veel te heet om met de honden langs de ring te gaan zitten en dus moet er om de zoveel tijd poolshoogte genomen worden hoe ver de keuringen gevorderd zijn. De Kings zitten steeds aan het eind van het programma. Als het dan bijna zo ver is gaan we gewapend met de koude doeken al boksend en struikelend over tentharingen, trimtafels, koelboxen en zwetende exposanten op pad. De Goldendames zijn met 10 stappen in hun ring. Ja, je hebt nu eenmaal apostelen en martelaren.
De King Charles hebben weinig concurrentie, de Goldens des te meer. De aantallen variëren van ca. 50 tot meer dan 70. De keurmeesters zijn niet te benijden. Sommigen hebben meer dan 80 honden te keuren en zij staan de hele dag in de volle zon, al dan niet met stropdas. Ook bij de eindkeuringen is het afzien. Alle besten van het ras worden van tevoren gekeurd in “prejudging” ringen en er moet steeds lang gewacht worden. In onze partytenten onder de bomen is het nog wel uit te houden, maar op de middenterreinen is het heter dan heet.!
Als we de tenten even verlaten moet Houdini aan een pin worden vastgelegd, want binnen de kortste keren breekt hij uit de 60 cm hoge ren en moet door wildvreemde mensen worden gevangen.
Ook bij de veteranenkeuring wordt er veel van baas en hond gevraagd. Zo’n 65 honden, die elk beste veteraan van hun ras zijn geworden, moeten elke dag in de “prejudging” ring gekeurd worden en dat is dringen.
We ontdekken al snel een mogelijkheid om onder het hek door te kruipen en kunnen zo elke avond een flinke wandeling besparen. De tassen worden over het hek gegooid en mensen en honden kruipen er zo goed en zo kwaad als het gaat onderdoor.
Zaterdag is de laatste dag van de keuring en zondag hebben we tijd om aan het meer te gaan liggen en iets van Vadstena te zien. De stad heeft een Middeleeuws centrum, dat het aanzien meer dan waard is, maar dan moet het wel iets minder heet zijn. Dan maar een plaatsje aan het meer gezocht, daar is het vast beter uit te houden. De Goldenfamilie kan niet wachten tot ze het water in mag; de King Charlesfamilie haalt nuffig de neus op en blijft zo ver mogelijk van het nat verwijderd. Costa en de Shakira’s plonzen het meer in. Shakira van Yvette blijft redelijk voorin, maar de andere Shakira gaat samen met haar broer op zwemavontuur. Plons, plons, plons, plons gaat het en het duo zet koers richting de overkant. Roepen, schreeuwen, gillen, niets helpt, de twee witte hoofden worden kleiner en kleiner. Er zit niets anders op dan er achteraan te zwemmen, want anders gaat het echt fout. Het eerste gedeelte van het meer is niet zo heel diep en daardoor ook niet zo heel koud, dat is een geluk bij een ongeluk. Het loopt langzaam af. Yvette zet de achtervolging in, terwijl Annemarie van de zenuwen haar baseballpet opeet. Zo heb je twee honden, zo heb je niets. Wanneer Yvette zo ver gevorderd is dat de honden haar stem herkennen, keren ze eindelijk om. Met moed, beleid en trouw worden de avonturiers in de richting van de wal gedirigeerd; zodra er weer grond onder de voeten is, wordt er gepauzeerd om de uitgeputte dieren wat op adem te laten komen en zo komen ze weer heelhuids op de kant.
We zien nu ook voor het eerst een aantal congresgangers, stemmig gekleed in hooggesloten grijze tenue’s, compleet met lange grijze cape. Zouden ze niet even mogen pootjebaden?
Zondagavond aanvaarden we de terugreis om opnieuw de nacht door te rijden. Maandag aan het eind van de ochtend zijn we weer thuis. Thuis mijn auto opgehaald en de bagage naar binnen gezeild; nu vlug de bus terugbrengen en dan…Zzzzzzzzzzzzzzzzzzz. Maar niets zzzzzzzzzzz. Een onbeschofte medewerker van het hoofdkantoor Budget-Rent zegt dat de bus eerst van binnen en van buiten gewassen moet worden. Dat moet dan maar bij de moeder van Yvette voor de deur met de hogedrukspuit. Helaas de hogedrukspuit is naar de filistijnen en dus moet het met de hand. Water is eigenlijk niet nodig, want dat loopt vanzelf van onze hoofden af. De bus is niet goed schoon te krijgen, dus gaan we maar naar de wasserette. Wasserette 1 is stuk, op naar Wasserette 2, alwaar een van de buitenspiegels van de bus door de borstels wordt stukgeslagen. Bij deze wasserette moet je over de conditie van een topatleet beschikken. Eerst moet je de auto helemaal naar voren rijden, dan uitstappen en achterin je waskaart in een automaat stoppen word je hoogstpersoonlijk meegewassen.
Meneer Budget-Rent moet de spiegel in rekening brengen en adviseert er zelf een te gaan halen bij de Mercedesdealer in Koog a/d Zaan, dat is veel goedkoper. “Maar”, zegt hij vervolgens “jullie hadden die bus helemaal niet hoeven te wassen hoor en de zijspiegels kun je inklappen”. Yvette dreigt de boel kort en klein te slaan en dus hijsen we ons weer in de hete auto en zetten spoorslags koers naar de Mercedesdealer, die de spiegels gelukkig in voorraad heeft. Voor 28,- euro zit hij er weer op. De baas van Budget-Rent is nog wel zo coulant om 28,- euro op de factuur in mindering te brengen, maar achteraf blijkt de rekening toch fout te zijn, zodat Yvette , die met moordplannen rondloopt, weer terug moet.
Zo eindigde een dubbele reis naar Zweden.
Ankie v.d.Berg-Hage
Van containers, branden, kastjes en muren
Er was eens een vereniging die besloten had om de clubkas te spekken door middel van het inzamelen van oud papier. Zij bestelden een rolcontainer en riepen hun leden op hun oude kranten in te leveren. De rolcontainer werd al snel te klein werd vanwege het doorslaand succes van de actie. Zij bestelden vervolgens een zeecontainer die elke zes weken geleegd moest worden, omdat het papier er uitpuilde. De penningmeester was steeds weer blij verrast met de extra eurocentjes die de leden met z’n allen bij elkaar brachten.
Op zekere dag was er een ploeg kleine boosaardige kaboutertjes, ook wel “hangkaboutertjes”genoemd, die van verveling niet wisten wat ze doen moesten en daarom maar gingen brandstichten. Eerst bij de container van de voetbalvereniging, toen nog een keer bij de container van de voetbalvereniging en toen bij container van de hondenvereniging. In korte tijd veranderde onze papierverzamelplaats in een rokende puinhoop. De dadertjes waren uiteraard gevlogen op hun kabouterbrommertjes naar hun kabouterschuilplaatsjes. Politie en brandweer hadden het nakijken.
In het volgende bedrijf wilde de leverancier van de container, een papierverwerker uit Wognum, geld hebben voor de afgebrande container, die niet verzekerd bleek te zijn. Daar konden de papierverwerkers niet aan beginnen. Vervolgens bleek dat het karkas, dat nog vol met half verbrand papier lag, niet te vervoeren was. Het papier moest er eerst uit. De Gemeente Wormerland, die verantwoordelijk is voor het ophalen van vuil op het sportpark, wilde geld hebben voor het weghalen van het oud papier en wel een bedrag per kubieke meter. Tenslotte wilde de politie bekeuringsgeld hebben omdat met de afgebrande container de milieuwetten overtreden werden.
Kortom de vereniging zat in zak en as en het papier stapelde zich op in de schuren van de welwillende leden. De voorzitter van de vereniging zei al haar afspraken af en ging een dagje aan de telefoon zitten met achtereenvolgens de Gemeente Zaanstad, de Gemeente Wormerland, de papierverwerker en de politie. Zij allen beschikten over een onuitputtelijke voorraad kastjes en muren en de arme voorzitter wordt nog altijd tussen deze twee fenomenen heen en weer geslingerd (zij schijnt inmiddels weer aan de beterende hand te zijn).
De plannen die geopperd werden wat te doen met de kaboutertjes wanneer zij in handen van de leden van de vereniging zouden vallen, zijn niet geschikt voor publicatie.
Ankie v.d.Berg-Hage
De strijd om het been
Tring, tring, de bel voor de eerste ronde. Milou heeft een kauwbot gekregen en ligt daar op haar hondenkleed vol overgave op te knagen. Gentle draait om haar heen in een poging het bot af te pakken. Hij loert op zijn kans. Milou doet net of ze hem niet ziet.
Tring, tring, de tweede ronde. Gentle heeft inderdaad kans gezien het bot weg te grissen en ligt er triomfantelijk mee op een van de kussens; hij knaagt er niet veel aan, want hij houdt helemaal niet van botten, maar het is zijn eer te na wanneer een ander er een heeft. Een hevig verontwaardigde Milou zit op enige afstand toe te kijken en maakt protesterende geluiden. Ze waagt het niet om dichterbij te komen. Arrow draait zich met een zucht om op zijn kussen en begrijpt niet waarom iemand zich druk kan maken om een bot.
Tring, tring, de derde ronde. Mady heeft zich het bot toegeëigend en heeft het meegenomen naar haar schuilplaats onder de hoektafel. Nu wordt het link, want Mady is niet voor de poes. Milou drentelt voor de tafel heen en weer en deinst van tijd tot tijd achteruit wanneer haar betovergrootmoeder een woedende uitval doet en als een duveltje uit een doosje onder de tafel vandaan schiet. “Scheer je weg, kleine”.
Tring, tring, de vierde ronde. Milou is er toch in geslaagd het bot te heroveren en heeft het weer meegenomen naar haar hondenkleed. Gentle loert opnieuw op een kans om het kleinood in zijn bezit te krijgen.
Tring, tring, de vijfde ronde. Om aan de Hoekse en Kabeljauwse twisten een eind te maken wordt het bot op een stoel gelegd. Drie minuten later heeft Milou het al weer te pakken en heeft Gentle de achtervolging ingezet. Ik moet toch echt iets beters verzinnen.
Tring, tring, de zesde ronde. Het bot is geconfisqueerd en met de VUT. Voorlopig ligt het boven op de kast. Even rust!
Ankie v.d.Berg-Hage
